Kościół parafialny pw. św. Wojciecha
Świątynia została zbudowana staraniem Kapituły Krakowskiej. Autorem projektu był ks. kan. Sebastian Sierakowski. Prace budowlane były prowadzone w latach 1776-1779 przez cieśli góralskich pod kierownictwem ks. kan. Jerzego Dobrzańskiego. Kościół, poświęcony 20 maja 1779, był filią kolegiaty w Łasku.
Do rangi świątyni parafialnej pod wezwaniem świętego Wojciecha w Dobroniu podniósł 23 czerwca 1780 roku arcybiskup gnieźnieński Antoni Kazimierz Ostrowski. Początkowo włączono ją do dekanatu lutomierskiego w Archidiecezji Gnieźnieńskiej, a w 1818 roku do Diecezji Włocławskiej. Obecnie należy do dekanatu łaskiego Archidiecezji Łódzkiej.
W 1872 roku odrestaurowano kościół z zewnątrz, a w 1878 odnowiono wnętrze świątyni. Dzięki kolejnym pracom konserwatorskim, przeprowadzonym na początku XXI wieku, zostały wzmocnione elementy konstrukcyjne kościoła, a wnętrze odzyskało blask i oryginalny wygląd.
Kościół został wzniesiony na murowanych fundamentach z bali modrzewiowych o konstrukcji zrębowej. Jest orientowany względem stron świata, czyli jego główny ołtarz znajduje się po stronie wschodu (łac. oriens). Świątynia ma plan krzyża łacińskiego, z trójbocznym prezbiterium. Jej podstawowe wymiary to: długość – 25,5 m, szerokość – 10,5 m, wysokość – 6,5 m; powierzchnia użytkowa 364 m2, kubatura 2688 m3. Za ołtarzem znajduje się kwadratowa zakrystia, a od strony zachodniej – dobudowana w 1872 roku kruchta. Budowla ma strop płaski oraz dach kryty gontem – jednokalenicowy, z przyczółkami, na transepcie niższy niż na nawie głównej. Na kalenicy nawy głównej usytuowana jest sześcioboczna barokowa wieżyczka na sygnaturkę zwieńczona baniastym hełmem.
Na placu kościelnym znajduje się drewniana dzwonnica zbudowana na planie kwadratu. Wiszą w niej trzy dzwony – dwa z 1948 roku i jeden z roku 1980.
Kliknij tutaj aby odbyć wirtualny spacer po kościele >>
W prezbiterium stoi wczesnobarokowy ołtarz główny z połowy XVII wieku z rokokową mensą z II połowy wieku XVIII. W centrum nastawy ołtarzowej umieszczono obraz św. Wojciecha z 1889 roku autorstwa Józefa Balukiewicza; po bokach obrazu stoją figury świętych biskupów Wojciecha i Stanisława, a powyżej – obrazy Ostatniej Wieczerzy i Boga Ojca. Mensa obejmuje tabernakulum w kształcie świątyni. Ściany prezbiterium zdobią obrazy: Matki Bożej Nieustającej Pomocy oraz „Ecce Homo”, a także polichromie przedstawiające Czterech Ewangelistów: św. Łukasza, św. Mateusza, św. Jana i św. Marka. Cennym zabytkiem jest rokokowa lampka wieczna z II połowy XVIII wieku.
Sklepienie prezbiterium przedstawia polichromię „Ukoronowanie Najświętszej Maryi Panny na Królową Nieba i Ziemi”. Belkę tęczową zdobi barokowy krucyfiks i inskrypcja „1779”. Na pograniczu prezbiterium i północnej nawy bocznej podwieszona jest barokowa ambona z połowy XVII wieku z XIX-wieczną kazalnicą. Naprzeciw niej stoi rokokowa chrzcielnica z II połowy XVIII wieku. Na ścianie nad chrzcielnicą polichromia przedstawia chrzest Pana Jezusa.
W transepcie znajdują się ołtarze boczne: w północnej jego części – Matki Bożej Częstochowskiej, a w południowej – Najświętszego Serca Pana Jezusa. Znajdują się w nich relikwie św. Stanisława, św. Maksymiliana Marii Kolbego, św. Siostry Faustyny Kowalskiej.
Sklepienie kościoła zajmuje polichromia „Modlitwa Pana Jezusa w Ogrójcu” z 1960 roku autorstwa Kazimierza Waluka. Na ścianach namalowano postaci świętych, m. in. „Stygmaty św. Franciszka”. Pod malunkami osób kanonizowanych zawieszono sześć feretronów, które są noszone podczas procesji.
Galeria chóru muzycznego wsparta jest na czterech kolumnach, z balustradą tralkową. Nieczynne, oryginalne organy piszczałkowe pochodzą z 1901 roku z warsztatu Andrzeja Blomberga. Obok nich zamontowano aktualnie używane organy elektroniczne.
Wyposażenie kruchty stanowią dwa krucyfiksy. Znajduje się tam również polichromia przedstawiająca objawienie Pana Jezusa.
